Vreeken? Niet meer doen!

Bevestigingsmailtje Vreeken Zaden bij bestelling op 25 februari.

Wij moestuinieren. Heerlijk is dat. De hele zomer en een groot deel van de andere jaargetijden verse groenten en kruiden uit eigen tuin te eten. Verser kan niet. Vlak voor je iets eet het plukken uit je tuin. Daar kan geen groentejuwelier of biologische langsbrenger tegenop!

Eind februari, ik geef toe, aan de late kant, bestelden we zaden bij Vreeken's Zaadhandel. Kregen per ommegaande een mailtje terug. Dat in het hoogseizoen, dus de periode dat je moet zaaien, de levertijd 5 weken is.

Het is natuurlijk een volstrekt belachelijke bedrijfsvoering van een zaadhandel om in de periode dat iedereen zit te springen om zaad, het bedrijf niet in staat is om snel te leveren. En dat is wel mogelijk. Onze bestelling bij De Bolster kregen we de bestelling namelijk binnen een paar dagen.

Vreeken heeft onze zaden 6 weken later nog steeds niet geleverd. Kun je wel raden waar onze volgende bestelling gedaan wordt!

Oogstfeesten in Rotterdam

Friet Kapsalon, een Delfshavense uitvinding, op het Rotterdams Oogstfestival.

Ik woon in Rotterdam. In de stad. Aan de andere kant van de rivier wonen ook mensen. Die wonen op Zuid, ook wel bekend als de 'boerenzij'. Dat komt, door de groei van de havens en de crisis in de landbouw in de 19de eeuw trokken veel oorspronkelijke landarbeiders uit Brabant naar de stad. Die werden gehuisvest in goedkope woninkjes op Zuid. Dat Zuid en haar bewoners kregen in de daaropvolgende eeuw een slechte naam omdat de Brabanders gezeglijker waren dan de arbeiders uit de stad en stakingen braken. Al met al is er weinig verkeer tussen stedelingen en zuiderlingen. Het verhaal gaat dat de voormalige nachtburgemeester alleen incognito over de brug kwam. Een ander verhaal is dat je met je paspoort op reis moet als je naar Zuid wilt.

Rotterdam is ook een stad waar veel onderlinge banden hersteld moeten worden. Dat zal de reden zijn geweest dat de twee oogstfestivals die afgelopen weekend te beleven waren in de stad plaatsvonden. Zo van: "Laten wij stedelingen die boeren eens hier laten zien wat ze doen." Een stukje begrip kweken. En omdat in Rotterdam een scheidslijn loopt tussen ondernemers en gesubsidieerde festiviteiten, waren er twéé oogstfestivals tegelijkertijd. Blijkbaar kan niet alles samenkomen.

Bram Ladage, befaamd patatbakker én ondernemer in Rotterdam, organiseerde op het Noordplein, in Noord ja, de komst van de nieuwe aardappeloogst. Aangekondigd was dat er verschillende 'rijdende keukens' zouden staan van waaruit fish & chips of patat bekomen zou kunnen worden. Niet echt een culinaire diversiteit. Verder waren er een Piaggo met gepofte aardappel met truffelsaus (érg lekker!), en een jaren '60 Flandria brombakfiets met Italiaans ijs zonder klandizie. De kinderen konden tussen de strobalen een dikkebandenwedstrijd houden.

Om een uur of een was het een wat troosteloze bedoening. Het regende net niet, maar daar was alles mee gezegd. De standhouders waren in de meerderheid. We hadden geen zin in een  wedstrijdje aardappelschillen of dikkebanden. Raakte nog wel aan de praat met de man van de gepofte aardappel en wisselde visitekaartjes uit. Voor m'n toekomstige negotie.

Helemaal aan de andere kant van de stad, op het Heemraadsplein in West, was het Rotterdams Oogstfestival. Nu alweer voor de derde keer. Het is een initiatief dat producent en consument dichter bij elkaar wil brengen. Producenten moet daarbij ruim gezien worden, tante Mien die op de Kaap sambal maakt, is óók een producente, net zo goed als de appelsapmaker uit Rhoon. Dat maakt dat er een bonte verscheidenheid aan kraampjes is. Wekenlang driehoeksborden in de stad hielpen om er voor te zorgen dat het een drukke bedoening was.

Ook bij Rotterdamse Oogst maakte de pieper deel uit van het thema. Niet dat er zakken vol van te koop waren, of heel veel verschillende soorten en smaken. Dat viel toch tegen. Wel was er dan weer biologische friet kapsalon te krijgen. Dat wordt wel beschreven als drie maaltijden in één, die je aan het eind van een avond stappen eet als je zeker weet dat je met niemand naar huis gaat. Vanwege de 'kapsalonadem'...

Het andere deel van het thema was 'varkens'. Daar ben ik een liefhebber van, zeker nadat ze zijn uitgegroeid tot porkers, of liever nog baconers. In een Rotterdamse wijk krijgen de bewoners de kans om dat allemaal mee te maken. Twee biggetjes uit Drente, Bonte Bentheimers om precies te zijn, krijgen onderdak in een wijk en worden een jaar lang door de bewoners gevoederd, verzorgd en geknuffeld. Na dat jaar wegen ze genoeg en worden ze geslacht. En door de vertroetelaars opgegeten. Zo gaat dat, zo hoort dat.

Ted en Loes, baconers to be.

Volgende week: Noorse kreeft!

Ik leef dan wel in de grote stad, maar ook hier in Rotterdam houden we een oogstfeest. Nou nee, niet alleen maar een feest, een heel Festival zelfs. Twee dagen lang. Dat las ik op affiches in de stad. En het ging niet alleen om de oogst, het ging om boeren en buren. Om Cultuur en Culinair. In de stad moeten we weer weten waar ons eten vandaan komt, zo vindt men. En liefst moeten we dingen eten die niet zover van ons vandaan geteeld en grootgebracht en gemaakt worden. Wat je van dichtbij haalt is lekker! Daar ben ik wel een groot voorstander van, dingen van ver weg kosten een hoop energie vanwege het transport en zorgen daarmee ook nog eens voor een overbodige belasting van het milieu.

Ik voerde daar laatst een uitgebreide mail-wisseling over met de Consumentenservice van Plus. Die supermarkt zegt dat het tegenwoordig goed boeren is bij ze. Ik wou dan ook graag weten van welke lokale producent ik spulletjes kon kopen bij ze. Dat viel erg tegen. Ik werd verwezen naar een site met informatie. Daar nam ik geen genoegen mee, ik kon daar de lokale producenten uit de buurt van mijn BuurtPlus nergens vinden. Na drie keer heen en weer mailen stopten de antwoorden. Ik snap dat niet, bij de Plus in de buurt van Amersfoort weet je als klant wél wie jouw spulletjes in en uit de grond deed. Lees hier meer over dat initiatief! En zeur erover bij je eigen super!

Afijn. Rond een uur of half drie waren we op het festivalterrein. In de veronderstelling dat we daar onze groenten konden kopen. Uit een emailtje van Frank wist ik al dat hij er niet zou zijn, dus vlees hadden we al wel gekocht. Maar met die groenten viel het erg tegen. Kraampjes waren er zat, alleen niet van heel erg veel boeren die er hun groenten kwamen verkopen. Sapjes konden we krijgen. Ik ontdekte dat er een oude boomgaard met hoogstamfruit is in Ommoord, die door bewoners wordt onderhouden. Dat leverde me een contact op voor appelhout. Lekker om op te roken. Kaas was ook in wel 3 kraampjes te krijgen. Ook te krijgen waren druiven. M'n lief kende ze nog, van vroeger. Stonden bij haar opa in de kas. Blauwe en witte Frankenthalers. Daar namen we trossen van mee.

De leukste kraam was die van Zeeliefhebbers. Dat is een initiatief van een fotograaf. Die gaat ieder maand mee op een schuit waar men kleinschalige en innovatieve visserij bedrijft op de Noordzee. Hugo Schuitemaker, zo heet die fotograaf, gaat mee om foto's te maken. Die foto's leiden tot een maandelijkse uitgave van fotografie met dagverse vis. Via de site van Zeeliefhebbers kan je die dagverse vis bestellen. Als er zo'n 20 mensen bij elkaar in de buurt wonen zoekt hij een plek waar je je zooitje vis af kunt halen. Mét die uitgaven van zijn foto's.

Mijn bestelling is al weg. Volgende week krijg ik voor €20 anderhalve kilo Noorse kreeft. Ik heb een week om na te denken wat ik daar mee ga doen.